Bij een groot aantal vistechnieken die vissers gebruiken belandt niet alleen de vis die ze willen vangen in hun net (vangst), maar komen er ook veel andere zeedieren onbedoeld in terecht (bijvangst). Talloze dieren zoals haaien, walvissen, zeeschildpadden en dolfijnen komen per ongeluk met een net in aanraking en raken verstrikt en kunnen er niet meer uit ontsnappen.

Walvissen kunnen niet meer naar de oppervlakte zwemmen als ze vastzitten in een net. Daardoor kunnen ze niet meer ademhalen en stikken. Haaien worden vaak omhooggehaald in een net door de vissers, maar dan niet altijd terug de zee ingegooid. Bij het vissen op tonijn en op garnalen raken wereldwijd honderdduizenden zeeschildpadden jaarlijks verstrikt in vislijnen en visnetten, of ze blijven hangen aan vishaken. Ze kunnen dan niet meer naar boven om zuurstof te halen en verdrinken. Gebrek aan regelgeving en een tekort aan handhaving zorgen ervoor dat er weinig grip is op bijvangst. Ook verdwijnen er jaarlijks vele tonnen te jonge heek als bijvangst in de netten van de vissers. Daardoor zijn inmiddels grote hoeveelheden van deze vissoort uit de Argentijnse Zee verdwenen. En zelfs de jonge dieren zijn inmiddels commercieel van waarde geworden. Het resultaat is dat ze zich niet voort kunnen planten en de soort snel achteruitgaat.

Zo sterven jaarlijks duizenden walvissen, haaien, zeeschildpadden en jong heek als bijvangst. Volkomen zinloos dus, want het is heel vaak goed te voorkomen.