De geboorte van een ijsbeerwelp
)
© Nadeem SufiIn de Arctische winter, wanneer de wereld bedekt is met een dikke laag sneeuw en het zonlicht weken verborgen blijft, komt een vrouwelijke ijsbeer tot rust in haar zelf gegraven kraamhol. Daar brengt ze haar jongen, meestal een tweeling, ter wereld.
)
De 'daad'
Vrouwelijke ijsberen paren meestal tussen hun vierde en zesde levensjaar, mannetjes iets later, tussen zes en tien jaar. De paring vindt plaats in de late lente, waarna ze ongeveer acht maanden zwanger is. Na het paren gaan ze ieder hun eigen weg; de moeder voedt de welpen alleen op. Omdat vrouwelijke ijsberen gemiddeld maar één tot twee welpen per drie jaar krijgen, herstellen ijsbeerpopulaties langzaam van bedreigingen zoals klimaatverandering. Het verlies van zee-ijs beïnvloedt zelfs hun voortplantingskansen en de overleving van volwassen dieren.
)
© Richard Barrett / WWF-UKDe bevalling
Een drachtige ijsbeer graaft een kraamhol op een warme, beschutte plek, meestal tussen oktober en maart. Daar, half slapend, bevalt ze midden in de winter vaak van een tweeling. Ze likt de welpjes goed schoon. Vervolgens schuift ze hen onder haar oksels, waar het warm is en waar haar melkklieren zitten.
IJsberenmelk is de vetste melk van alle landzoogdieren, het bevat ongeveer 31% vet. Dankzij dit hoge vetgehalte kunnen de kleintjes in enkele maanden tijd wel vijftien keer zo zwaar worden. Terwijl de jongen gulzig drinken en groeien, dommelt hun moeder verder. Ze heeft geen maaltijd meer gehad sinds ze haar hol betrad en zal pas in het voorjaar weer kunnen jagen.
)
© naturepl.com / Steven Kazlowski / WWFNaar buiten
Wanneer de eerste voorjaarszon verschijnt, is het tijd om het hol te verlaten. Voor het eerst zien de welpen het felle licht en voelen ze de frisse lucht op hun dikke, nog zachte vacht. Het zijn nu stevige, wollige kleuters geworden, klaar om de grote witte wereld te ontdekken. Het gezin trekt meteen naar het zee-ijs, om op zeehonden te jagen.
Jonge welpen letten nauwkeurig op hun moeder. Ze imiteren haar bewegingen vaak precies, een cruciale manier om te leren overleven in hun leefomgeving. Naarmate ze ouder worden, blijken sommige welpen gehoorzamer dan andere, net als in de mensenwereld.
)