Een verhaal van Nina Kienstra, stagiair bij WWF-NL

“Ik wist niet dat dit een baan was,” vertelt Sophie. Als kind was ze altijd buiten en maakte ze graag foto’s, maar pas toen ze op haar negentiende met een filmcrew naar Tanzania ging, viel alles op zijn plek. “Toen wist ik: dit is wat ik wil doen.” Ze kreeg een uitzonderlijke kans toen de Nederlandse wildlifelegende Hugo van Lawick haar 7 jaar lang mentorde. “Hij zei: als je passie en durf hebt, dan kan je hier werken.”

De wereld van wildlife film was, en is, grotendeels mannelijk. “Ik had geen vrouwelijke voorbeelden. Iedereen was klein, man en gecamoufleerd. Ik ben vrouw, lang, en dacht dus: dit is niets voor mij.” Nog steeds is slechts 1 op de 12 wildlife filmers een vrouw. Queens wilde daar iets tegenover zetten.

“Is het niet gek,” zegt Sophie, “dat we al decennialang wildlife documentaires maken, maar nog nooit een serie hebben gemaakt vanuit een vrouwelijk perspectief?” National Geographic besloot: dit moet anders. Queens werd gemaakt met zoveel mogelijk vrouwen achter de camera, en 5 vrouwelijke filmmakers kregen een mentorplek die anders buiten bereik was gebleven.

Sophie werd diep geraakt door de verhalen. Vooral de bonobo’s bleven haar bij. “De rust, de zachtheid waarmee de vrouwtjes problemen oplossen. Zo teder. De mannetjes zijn meer van ‘kijk mij’, de vrouwtjes zeggen: ‘ik ga niet vechten’.”

Ook bij de Ethiopische wolven voelde ze die emotionele gelaagdheid. Ze volgden een moederwolf, Taa. “Je ziet haar verdriet als haar dochter vertrekt, maar ik voelde ook de trots wanneer die dochter een eigen roedel vormt. Dat is leiderschap in haar puurste vorm.”

Krachtig en kwetsbaar

Een van de meest intense momenten beleefde Sophie ’s nachts, bij de olifanten. Na nachten wachten gebeurde er eindelijk iets: hyena’s vielen een kudde lastig. “Ik zag een moeder haar kalf beschermen. Mijn hart zat in mijn keel.” Dan gebeurt het onverwachte: de hele kudde vormt een kring rond het jong en jaagt de hyena’s weg. “De kracht spatte ervan af. Ik weet niet of dit ooit eerder is gefilmd.”

Tegelijk ziet Sophie hoe kwetsbaar de kennisoverdracht tussen olifanten is. “Paden die oma’s vroeger kenden, bestaan niet meer door menselijke wegen.”

Voor Sophie staat vast: we hebben meer vrouwelijke stemmen nodig. Niet omdat het beter is, maar omdat het anders is. “Vrouwen observeren anders. En als je alle stemmen laat horen, maak je iets sterkers. Onze planeet heeft meer verbinding nodig. Meer bonobo-oma’s.”

Ze is trots op Queens. “We keken altijd door een mannelijke lens naar dieren. Tot nu. Tot Queens.”

Kijktip: Queens: nu te zien op Disney+